Piotr Roman Michalski – Wirtualne Muzeum Ożarów Mazowiecki

Pierwszy powojenny nauczyciel muzyki w ożarowskich szkołach.

Piotr Roman Michalski

Urodził się w 1915 roku. Pochodził z rodziny nauczycielskiej o lewicujących poglądach z Gostynina. Ukończył Akademię Muzyczną i podjął pracę jako nauczyciel muzyki w Liceum Pedagogicznym w Gostyninie. Ożenił się z Eugenią z domu Markowską.

Zachorował na cukrzycę. Leczył się w Milanówku, gdzie był szpital dla cukrzyków. Dojazdy były bardzo uciążliwe. Brat załatwił mu pracę w Ożarowie.

Rodzina Michalskich z córkami Joanną i Urszulą przeniosła się w 1962 roku do Ożarowa.

Z małżonkami mieszkała teściowa Piotra Michalskiego Lucyna Markowska z domu Filipowicz (1890-1981), która po śmierci została pochowana na cmentarzu w Ołtarzewie.

Małżonkowie Eugenia i Piotr Roman mieli dwie córki: Joannę i Urszulę. Obie były uzdolnione muzycznie. Urszula po ukończeniu szkoły muzycznej w Łodzi rozpoczęła studia w obecnej Akademii Muzycznej w Warszawie. Joanna, po ukończeniu studiów chemii w Politechnice Warszawskiej, również ukończyła studia muzyczne w Warszawie. Urszula już nie żyje. Joanna uczyła w SP nr 1 zarówno chemii, jak i muzyki. Dawała też indywidualne lekcje gry na pianinie i skrzypcach.

Eugenia Michalska pracowała jako księgowa w ożarowskiej parkieciarni. Piotr Michalski pracował w szkole nr 1 w Ożarowie, uczył muzyki. Był zastępcą dyrektora szkoły aż do objęcia w 1976 roku tego stanowiska przez panią Wiesławę Churawską, nauczycielkę biologii i geografii.

Piotr Roman Michalski założył i prowadził ok. stuosobowy chór. Założył też uczniowską orkiestrę. Sam był multiinstrumentalistą. Uczył muzyki również w szkole podstawowej nr 2 w Ołtarzewie. Wyjeżdżał z chórem i orkiestra na różne konkursy w Pruszkowie czy w Ursusie.

Piotr Roman Michalski dyryguje chórem i orkiestrą.

Na poniższym zdjęciu Maria Łopatkowa, kierowniczka SP nr 2 w Ołtarzewie w latach 1960-1969 z nauczycielami i uczniami przed otwartą w 1960 roku pierwszą tysiąclatką na Mazowszu.

Od lewej stoją: nn, Piotr Roman Michalski (chór, śpiew), nn, Krzysztof Paćko, nn, Piotr Bednarski, Michał Kochanowski, Anna Sandomierska, Andrzej Maciejewiczak, nn, Wojciech Rzeszewski, Jan Ciarkowski?, woźny Pietrzak zwany Szpakiem, nn, nn

Stoją od lewej: nn, Tadeusz Szmigiel, Marysia Kołodziejczyk, Basia Korzeniowska, nn, Ela Deputowska, nn, nn, nn

Od lewej drugi rząd siedzą: Krystyna Rusiniak (matematyka, kulała na jedną nogę), Krystyna Grześkowiak (matematyka), Teresa Czajka-Rembiewska (przyroda), Petronela Rzeszewska, Krystyna Banaszkiewicz (rosyjski), Hanna Buczek (kawałek głowy za Łopatkową), Jan Barwiński, Ewa Morus (schylona głowa), Irena Maliszewska (z Warszawy, niezamężna), Złotorowicz (matematyka), Nina Jabłońska (plastyka)

Od lewej siedzą I rząd: Krysia Pawłowska Adamczyk po mężu, Bogusia Salińska, Krysia Kwiatkowska, Krystyna Woźniak (przy Łopatkowej), Irena Owczarek, Zofia Zasłona po mężu Możdżyńska, Janina Pietrzak po mężu Jaworska, Olek Kulpita, Henryk Saliński.

Od prawej stoją czwarty rząd: nn, nn, woźny Pietrzak zwany Szpakiem, nn, nn, nn, syn pani Rzeszewskiej (chodził do jednej klasy z Alą Jancewiczówną), nn, Andrzej Maciejczak, Sandomierszczanka z Umiastowa (mieszka gdzie Święcice), Michał Kochanowski, nn, Piotr Bednarski, Krzysio mieszkał przy pomniku Radziwiłła na Nizinnej),

Trzeci rząd: dziewczyna poniżej Sandomierskiej Marysia, Tadek Szmigiel, Drożdżewska, Janina Pietrzak, Barbara Korzeniowska, Henio Saliński, Wąsowicz

Do szkoły nr 2 w Ołtarzewie przychodziły dzieci po ukończeniu czwartej klasy w szkole w Umiastowie

Wspomnienia uczniów Piotra Romana Michalskiego przeczytasz we wpisie Joanna Iwanicka „Jota” i jej rodzina https://wmom.pl/joanna-iwanicka-jota-i-jej-rodzina/

Dzięki uprzejmości pani Barbary Szmigiel prezentujemy zdjęcie klasy, której wychowawcą był pan Piotr Roman Michalski (od czwartej do ósmej klasy). Wedle wiedzy pani Barbary było to jedyne wychowawstwo pana Michalskiego. Na zdjęciu uczniowie klasy piątej w roku szkolnym 1965/1966.

Stoją od góry ; Ryszard Szyndler, Ryszard Orzeł, Krzysztof Wojtkiewicz, Marek Grabowski, Waldemar Hoff, Piasecki, Sztyba, Matuszewski, Krzysztof Treter, Wołkow, Stanisław Goriaczew, Czesław Wziątek.

W środkowym rzędzie od lewej strony stoją: Elżbieta Stroińska, Hanna Cholewo, Ala Wiśniewska, Ala Ryng, Bogusia Abramczyk,Irena Domżalska, Irena Mączyńska, Iwona Mike, Barbara Kamińska, Grażyna Makulska, Teresa Burzyńska.

Siedzą od lewej: Bożena Suliga, Bożena Kacprzak, Małgorzata Kamińska, Lilianna Białek, Krystyna Adamczyk, Roman Michalski, Barbara Ochędalska, Barbara Pluta, Wanda Świniarska, Elżbieta Gałka, Barbara Jaroszek, Krystyna Domżalska..

Rodzice Piotra Romana Michalskiego

Piotr (1886-1959) i Julia z Rychlickich (1886-1945), rodzice Piotra Romana Michalskiego studiowali w Warszawie. W 1905 roku wzięli udział w manifestacjach studentów i zostali relegowani z uczelni i osiedleni we wsi Nowe koło Kutna. Założyli tam szkołę, prowadzili ją i pracowali w niej jako nauczyciele. Julia Michalska, prowadziła też przy szkole stancję dla uczniów. Trochę pisała. Działalność tej szkoły została opisana w książce Barbary Konarskiej-Pabiniak.W kolejnych latach przenieśli się do Gostynina.

Piotr Michalski był członkiem PPS, wieloletnim nauczycielem a nawet burmistrzem Gostynina w latach 1926-1928. Wraz z żoną Julią Piotr był zaangażowany w tworzenie w 1922 roku pisma lokalnego „Głos Gostyniński”. Wychowali 6 synów. Po zakończeniu II wojny światowej Piotr Michalski został w 1945 roku przewodniczącym Powiatowej Rady Narodowej w Gostyninie.

Barbara Konarska-Pabiniak jest autorką wpisu o Piotrze Michalskim w Gostynińskim Słowniku Biograficznym

MICHALSKI Piotr (1886–1959), nauczyciel, burmistrz Gostynina (fot. s. 463)

Urodził się w 1886 r. w Przytyku, powiat Radom. Ukończył seminarium nauczycielskie w Warszawie. Za udział w organizacji strajku szkolnego w Warszawie wraz z rodziną został przez władze carskie osadzony we wsi Nowe koło Kutna. Tam wraz z żoną Julią z Rychlickich uczyli w szkole wiejskiej. W 1920 r. Michalscy przenieśli się do Gostynina. Piotr Michalski został nauczycielem Szkoły Powszechnej w Gostyninie przy ul. Kutnowskiej. Działał aktywnie w Związku Nauczycielstwa Polskiego. Julia Michalska już nie pracowała, zajmowała się wychowaniem sześciu synów. Jeden z nich, Julian, zginął w obozie w 1942 r. Wspólnie z żoną Piotr Michalski w latach 1921–1922 współpracował aktywnie z „Głosem Gostynińskim”. W 1926 r. wybory w Gostyninie wygrała PPS. Michalski został z ramienia tej partii burmistrzem. Funkcję tę pełnił do 1928 r. Podczas swojej kadencji kontynuował inwestycje rozpoczęte przez poprzednika Michała Żylińskiego (zob. biogram). Pod wpływem pomówień, nacisków opozycji i ataków prasy zrezygnował ze stanowiska i wrócił do pracy w szkole. Wkrótce przeniesiony został do szkoły w Dąbrówce, koło Łęczycy, gdzie uczył do wybuchu wojny.

W czasie okupacji Piotr i Julia Michalscy zostali wysiedleni do Aleksandrowa, powiat Łuków, województwo lubelskie, gdzie Piotr był nauczycielem do końca wojny. Po wyzwoleniu wrócili do Gostynina. Piotr Michalski w latach 1945–1949 kierował Szkołą Podstawową nr 1, którą jeszcze jako burmistrz budował.

Pracował tam do emerytury. Po śmierci żony Julii (1886–1945) poślubił nauczycielkę Janinę Grabowską. W latach 1948–1949 był prezesem PSS Gostyniak. Zmarł w maju 1959 r. w Olsztynie, gdzie został też pochowany. Symboliczna tablica umieszczona została na płycie grobu jego żony Julii w Gostyninie.